ΤΣΙΑΤΤΙΣΤΑ –ΔΙΣΤΙΧΑ Ή ΔΥΣΤΥΧΑ ΝΟ 12

                                  Ανδρέα μου, σ' ευχαριστώ  για τα καλά σου λόγια.

 Φαντάζουν σαν υπερβολές, κηδείας μοιρολόγια.

 Φτύνω μέσα στον κόρφο μου να μεν με πιάσει μάτι,

 μα συ είσαι ανώτερος, στο λέω με γινάτι,

 στην καλοσύνη, στην ψυχή, στην άδολη αγάπη,

 μες στους Μορφίτες άρχοντας τζιαι βάζω τζιαι ζιννάπι.

Είσαι καλός τζιαι γρήγορος στο αίτημα φιλίας
τζιαι εύχομαι ολόψυχα ημέρες ευφορίας. 

Στη Λευκωσία βρίσκεσαι εδώ τζιαι λίγη ώρα

τζιαι ‘γιώ ρωτώ, μπορώ να σου τηλεφωνήσω τώρα; 

Είσαι καλός τραουδιστής τζιαι θέλω το καλό σου
Πέ μου να ξέρω γλήορα ποιος εν ο δάσκαλός σου.

Σωτήρη μεσανύχτησε τζιαι δεν έχει κανένα

τζι' αφήκαμε στο φέϊσπουκ μονάχο μου εμένα.

Νίνα σε στεναχώρησαν, το ξέρω υποφέρεις,

μα τις φωτογραφίες σου πίσω να μας τις φέρεις.

Εν πλούτος ανεκτίμητος, εθ θησαυρός σπουδαίος,

τζι' αν κάποιοι ενοχλήθηκαν, ας παν' αλλού, βεβαίως.

Τζι' όπως αξίζουν οι παλιές, αξίζουσιν τζι' οι νέες,

τζιαι ίσως να μας συζητούν, μελλοντικές παρέες.

Όμως θαυμάζουμεν εμείς, προσώπατα τζιαι σπίθκια,

γιατί να ενοχλούμαστε; Εν να μας φαν τα φίδκια;

Εζωντανέψαμεν πολλοί, βρέθηκαν τόσοι φίλοι.

Εν να μας ενοχλεί του κάθενός η ύλη;

Ως τζιαι τα παπουτσόσυκα θυμίζουν μας του Μόρφου,

τζι' όσα τραούδκια έβαλα, θα σκάσω πλέον, ούφφου.

Αυτά εν που χορεύκαμεν, στα πάρτυ μες τα σπίθκια.

                                                 Αυτά εν που ακούαμε, είναι για μας στολίδκια.

Σε όσα εσυμφώνησα, τους έβαλα το like ,

                      στην Γιούλη τζιαι στον Στέλιο μας, στον Σπύρον τζιαι στον Μάϊκ

‎'Ολους τους ευχαρίστησες κυρία Αχιλλέως,

καλή, Νίνα, αγαπητή,τους πρώην τζιαι τους τεως.

Τζιαι μένα που σου έπλεξα ποίηματα .....σπουδαία,

εξέχασες τζιαι μ' άφησες έξω που την παρέα.

Μόρφου τζι' αν σε σκλαβώσανε, είσαι μες την καρκιά μου

τζι' οραματίζομαι συχνά πως ζω για τα παιδκιά μου

τζιαι πως σε βλέπω λεύτερη, περήφανη, ωραία,

ασπροντυμένη, όμορφη, ακμαία τζιαι γενναία.

Στου Μόρφου θα γυρίσουμε, στο λέω τζιαι ελπίζω

τζ' ούλλα τα δένδρα  τα ξερά εγιώνι θα ποτίζω.

Τζι' αν εξεράναν, Στέλιο μου, εμείναν οι ανθρώποι

τζιαι σαν γυρίσουμε εμείς, θ' αναστηθούν οι τόποι.

 Κώστα, εν να πηαίνουμε μπροστά ή πίσω πίσω;

 Έγινε ό,τι έγινε, δεν θα διαφωνήσω.

 Τζιαι τα θυμούμαι, δεν ξεχνώ ,τα βλέπω τζιαι ομπρός μου

μα θέλω σ' ούλλους να το πω, εν τούτος ο οδηγός μου;

                                     Συγχαρητήρια πολλά για τις ενέργειές σας

τζιαι σαν θα λείπω τώρα πια θα πίνω στις υγειές σας.

Αλόπως ήταν ο Θεός τζιαι εδοκίμασε με.

Μα στάθηκέ μου βοηθός τζιαι επροστάτευσε με.

Άντρια Γαριβάλδη "Από τη Μόρφου στη Μελβούρνη"

Με αφορμή την αυριανή μέρα
καταδίκης ανακήρυξης του ψευδοκράτους

Από τη Μόρφου ήρθε το γράμμα...

γραμμένο με μελάνι που μυρίζει θάλασσα.

Πόλη μικρή, πρωτοβγαλμένη, νύφη παρθένα,

στα χέρια βάρβαρων, παρασυρμένη και ξεβαμμένη.

Οργή σε ζώνει και σου ξεσκίζει τα νυφικά,

καημός σε ψήνει σαν πυρετός και ψυχής γροθιά.

Μες στα στενά σου δεκαεξάχρονοι χαθήκαν φίλοι,

στο κλήμα λιώνει, σαν το μαράζι σου,

το ζαχαρένιο γλυκό σταφύλι.

Ο δρόμος ίσιος,

περνά μπροστά απ' τον ʼη-Γιώρκη,

μικρά κεράκια, σβησμένα αστέρια, σαν κούφιοι κόκκοι.

Φονιάδες μαύροι παραμονεύουν κάθε καντούνι

και δραπετεύουν σαν εφιάλτες μες στη Μελβούρνη.

Μεγάλωσαν τα όνειρά σου σ' άλλο μπαλκόνι

ένας αιώνας, ένας κυκλώνας σε περιζώνει.

Ένα περβόλι και μια ιστορία που ζωγραφίζει

τη φύση όλη και τη ζωή σου τη ξεφυλίζει.

Καινούργιας χώρας το μαντήλι τώρα κουνάς,

και σερνιανίζεις στη Σουάνστον κι όπως περνάς,

γράφεις στο δρόμο τα περασμένα και προσπερνάς,

"συ ξένη πόλη παρηγορήτρα, δε με κρατάς".

Άντρια Γαριβάλδη

Θύμησες....

Συχνά σαν σ΄ονειρεύομαι πόλη αγαπημένη

ο νους μου λες τζιαι σταματά, σε σένα πάντα μένει.

Μου ΄φάνην πως εβάδιζα στην πόλη μου  μονάχος

της Μόρφου λες τζιαι ήμουνα ο πρώτος μονομάχος.

ΤΣΙΑΤΤΙΣΤΑ -Τα Δίστιχα ή Δύστυχα μου, Νο 6

Τα Δίστιχα ή Δύστυχα μου, Νο 6

Απόψε θα το ήθελα για τον Χακκίν να πιώ,

τις λιγοστές ελπίδες μου δεν έχω που να πω.

Στου Μόρφου μας εχάθηκε ακόμα μια ριζούα,

στου Μόρφου δεν γυρίζει πια, με ΄ μεις με κοπελλούα.

Αρκίνεψεν ο Χάροντας χωρίς να μας ρωτήσει,

να περιμένει νακκουρί ποιος θα διαφωνήσει.

Στην χώραν όπου βρίσκεστε σας έπιασεν η κρίση,

μα εις τα συναισθήματα θα νιώθετε σαν Κροίσοι

Πολλές φορές εσκέφτηκα να σου τηλεφωνήσω,

στο Costa να βρισκόμασταν, δεν θα διαφωνήσω.

Ευχαριστώ που με καλείς, για την γιορτή μου θα ΄ναι.

Να ΄σαι καλά τζιαι τα κακά στ΄ ανάθεμα να πάνε.

Πολλές φορές εσκέφtηκα να σου τηλεφωνήσω,

στο Costa να βρισκόμασταν, το λόγο να τηρήσω.

Εξύπνησα με όρεξη, να φάω τζιαι να πιώ,

αν συμφωνείτε φίλοι μου μόνο εσάς ρωτώ.

Μαθήματα προαγωγής, θα ήθελα να ξέρω,

ποιος θα σου κάμει αύριο; Κεττάπες να σου φέρω;

Στη χώρα όπου βρίσκεσαι, σας έπιασε η κρίση,

ήξερα οικονομική, ουχί συναισθημάτων

τζιαι πάντα πρώτος να μιλώ με λόγια τζιαι με ρήση,

ευχές πολλές να στέλλω ΄γώ εν μέσω ποιημάτων.

Κρίσεις υπάρχουν πολλές, του έρωτα την ξέρω

τζι΄ ό,τι ζητήσεις κούκλα μου, εγώ θα σου το φέρω.

Πολλοί μες τα μηνύματα τον έρωτα εβρήκαν

τζι΄ αν θες να βρεις την γιατρειά να πας μέχρι το Ι.Κ.Α.

ΜΟΡΦΟΥ, ΑΓΙΟΣ ΜΑΜΑΣ, 1959

http://picasaweb.google.com/JKatcoff/SKCyprus1959#5489046051664678338

ΕΔΩ ΒΡΗΚΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΣΠΑΝΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΜΑ ΤΟΥ ΕΤΤΟΥΣ 1959

ΠΟΙΟΙ ΝΑ ΄ΝΑΙ ΑΡΑΓΕ ΣΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ;

Του Αγίου Μάμα σήμερα....

Δεν είμαι από ΄κείνους  ΄γω

που την πατρίδα

άφησαν να την ξεσκίσουν

οι εχθροί

Στη βάρβαρη τους γαλιφιά

δεν υποκύπτω.

Μηδέ και τα τραγούδια μου

 τους δίνω

Άννα Αχμάτοβα

"Anno Domini MCMXXI", 1922

ΕΥΧΕΣ

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΗΤΑΝΕ ΠΟΥ ΠΗΓΑ ΕΙΣ ΤΗ ΜΟΡΦΟΥ

ΜΕ ΔΥΟ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ ΕΧΤΕΣ ΣΤΗΝ ΠΕΘΥΜΙΑ ΤΟΥ ΚΟΡΦΟΥ

ΜΑ ΞΕΡΕ ΤΟ ΕΠΟΝΕΣΑ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΑ ΜΕ ΞΕΝΟΥΣ

ΜΕ ΠΑΣΧΑ ΝΟΙΩΘΩ ΜΕ ΛΑΜΠΡΗ ΤΡΙΑΝΤΑΞΙ  ΤΟΣΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ

ΕΜΠΗΚΑ ΕΙΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΠΟΥ ΗΤΑΝΕ Μ' ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ

ΒΟΥΒΟΙ ΕΜΕΙΝΑΜΕ ΤΖΙ' ΟΙ ΤΡΕΙΣ, ΤΖΙ' ΟΙ ΠΕΝΤΕ 'Π' ΑΛΛΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ

ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΔΕΝ ΕΞΕΡΑΜΕ, ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΜΙΛΟΥΣΑΝ

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΥΡΩ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ...ΕΠΟΙΚΟΥΣ ΕΒΟΟΥΣΑΝ

ΚΑΠΟΤΕ  Η ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΕΡΧΟΤΑΝΕ ΦΛΑΟΥΝΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΨΗΣΕΙ

ΤΟ ΦΟΥΡΝΟ ΠΟΥ 'ΧΑ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΗΣΕΙ

ΕΡΙΞΑ ΜΙΑ ΚΛΕΦΤΗ ΜΑΤΙΑ ΤΖΙΑΙ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΦΥΓΩ

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΟΣΑ ΒΛΕΠΑΝΕ, ΗΘΕΛΑ Ν' ΑΠΟΦΥΓΩ