ΔΙΣΤΙΧΑ/ΤΣΙΑΤΤΙΣΤΑ ΤΗΣ ΑΦΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ ΜΟΥ

 

Το ευ-Χαρης-τώ θα γράφεται με τρεις μονάχα λέξεις

      (Ο αποχαιρετιστήριος λόγος μου κατά τη συνεστίαση 

της αφυπηρέτησης μου, στις 12 Νοεμβρίου 2012)

Εγώ δεν ήθελα ποττέ να σηκωθώ, να φύω

αλλ’ ήθελα μ’ όλους εσάς να μείνω ακόμα λλίο.

Δύο χρονάκια μου ’μειναν να φτάσω τα εξήντα,

μα η Τρόικα με πρόλαβε• τώρα που φεύκω ίντα;

Που θαχαμέ επίστευκα πως θ’ αφυπηρετούσα,

γιατί μες τούτο το σχολειό, σαν όνειρο εζούσα.

Το πώς εκαλοπέρασα μου φαίνεται στα πάχη,

γιατί κάποιοι που σας, εδώ, μου διώχνατε τα άγχη.

Τζι’ όλοι εσείς που κάθεστε, ακόμα τζιαι στον τοίχο

λίγο πολύ συμβάλατε, εγώ για να πετύχω.

Γι’ αυτό ποθώ παρά πολύ να σας ευ-Χαρης-τήσω,

δεχτείτε όμως μερικούς να σας τους παραστήσω.

 

ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

Τζιαι πρώτα πρώτα ο Σύλλογος, σύμβουλος, παραστάτης,

εστάθηκε πρώτα για με σπουδαίος συνεργάτης.

Ήσασταν ούλλοι σοβαροί τζιαι ζωντανοί αντάμα,

ανθρώπινοι τζιαι λογικοί, που φτάνετε το θάμα.

 

ΤΩΝ ΒΟΗΘΩΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ

Όλοι μαζί οι βοηθοί, νεοϊδωμένοι τζιαι γνωστοί

πρώτοι μέσα εις το σχολειό, ακούραστοι τζιαι δυνατοί.

Της Μαργαρίτας την ακμή αλλά τζιαι τη σβελτάδα,

πάρτε τα τζιαι τα δκυό μαζί τζιαι κάντε τα λαμπάδα.

Μαζί εκάμαμε πολλά, έτρεσιεν πάνω κάτω

τζι’ αν δεν ήταν αυτή κοντά, θα ήμουν εις τον πάτο.

Το ήθος τώρα της Σύλβιας μα τζιαι την καλοσύνη

στο λέω, θα το ζήλευε η κάθε δεσποσύνη.

Αθόρυβη τζι’ εργατική, να μην ξεφύγει ίντζα,

πάρτε της τα γνωρίσματα τζιαι κάντε τα κορνίζα.

Ύστερα ο Αναστάσιος τζι’ η Νίκη η αγία

εκάμαν με τζιαι νόμιζα πως είχα πόδκια τρία.

Δεν έχω εγιώ παράπονο, ήταν καλοί τζι’ οι δύο

τζι’ αν έκαμνα τζιαι κριτική, θα παίρναν τζιαι βραβείο.

Τζιαι με την Στέλλα βοηθό, έστω τζιαι κάτι λλίον

θα τρώω στην υγεία της ακόμα τζιαι κρομμύον.

Ολημερίς ερχότανε με trendy ρουχαλάκια,

με όρεξην για την δουλειάν, με ανοιχτά χεράκια.

Μ’ ακόμα μια εδούλεψα, πέρσι, με την Δροσούλα

που μάσιετουν που το πρωίν, να τα προλάβει ούλλα.

Μπορεί τζιαι να διαφωνείς πολλές φορές μαζί της,

γλήορη τζιαι δυναμική, έδινεν την ζωή της.

 

ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ

Τζι’  αν πάω στους καθηγητές, πενήντα τους περίπου,

θα πήγαινα για χάρη τους  στη γέφυρα του Ευρίπου.

Τσιαττίσματα για όλους σας εν εύκολο να κάμω

μα εν να πολλά κουραστικό τζιαι ποιον εν να προκάμω;

Μπορεί να παρεξηγηθώ, κάποιον αν θα ξεχάσω

τζιαι συγχωρέστε με γι’ αυτό, που να σας προσπεράσω.

 

ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ

Κάθε φορά που έμπαινα στες δύο μας τις κούκλες,

μαλλάκια, θεέ μου, να ’βκαλα, θα τα ’κανα με μπούκλες.

Εργατικές τζιαι γλήορες οι δκυό μας κοπελάρες,

τζι’ αν έφυα εγιώ τωρά, να μεν βάζουν κατάρες.

Να ξέρουνε πως βοηθούν πολλά εις το σχολείο,

με γνώσεις άφθονες, πολλές, σαν ανοιχτό βιβλίο.

 

ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΦΟΡΕΩΝ

Συμπαραστάτες είχαμε, μα τζιαι χρηματοδότες,

στα έργα μα τζιαι στες γιορτές σπουδαίους αιμοδότες.

Ευ-Χαρης-τώ τον Σύνδεσμο Γονέων του σχολείου,

εσυνεργάστηκα καλά εις τα του Γυμνασίου.

 Με πρόεδρο τόσο καλό, στις οργανώσεις πρώτο,

σαν τον γνωρίσεις που κοντά, εκέρδισες το Λόττο.

Μπορεί τζιαι να διαφωνείς με τις ιδέες πόσιει,

να είσαι πάντα έτοιμος, μήπως σε πιάσει η απόχη.

Χρωστώ πολλά ευ-Χαρης-τώ τζιαι εις την Εφορεία

που βοηθά πάρα πολύ του Ύψωνα τα σχολεία.

Όποτε τους χρειάστηκα, εμέ με βοηθούσαν.

Τεχνίτες, καθαρίστριες, όλοι μαζί βουρούσαν.

Ο πρόεδρος τους έδειχνε πολλήν ενδιαφέρον

τζι’ αν τύχει τζιαι με χρειαστεί, ό,τι ποθεί θα φέρω.

Πρώτη στους πρώτους ήτανε η ΣΠΕ Ύψωνα-Λόφου

γι’ αυτό εμπιστευτείτε την σε τέτοιες μέρες ζόφου.

Με χορηγίες σοβαρές, μαζί σε εκδηλώσεις,

παρόντος του προέδρου της πολλά έχεις να δώσεις.

Συνεργασία αγαστή τζιαι με το Δημαρχείο

την εκκλησία, το Ποκενύ•  ήταν για μας λαχείο.

Μαζί μας εις τα δύσκολα μα τζιαι στις εκδηλώσεις

κοντά τους σαν εν να βρεθείς, τη θέρμη τους θα νιώσεις.

 

ΤΗΣ ΦΙΛΙΑΣ ΤΖΙΑΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Χαρές εν πόσhιει η ζωή,χαρές τζιαι τ΄όνομά μου.

Μα πάν΄απ΄όλα πιο πολύ, οι φίλοι που ΄ν΄κοντά μου.

Ούλλους σχεδόν σας γνώρισα στο τέλος της ‘’καριέρας’’,

που ολοκληρώθηκε με σας συμπαίχτες σε σκακιέρα.

Πολλά πολλά ευ-Χαρης-τώ σ’ όλους εσάς χρωστάω

τζιαι να ΄σαστε όλοι καλά, θενά παρακαλάω.

Τζιαι να περνάτε πιο καλά, δε θα παραπονιέμαι,

γιατί που την αγάπη σας, εγώ θεν να κρατιέμαι.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΔΙΣΤΙΧΑ/ΤΣΙΑΤΤΙΣΤΑ: ΤΑ... ΥΙΟΘΕΤΗΜΕΝΑ Νο 2

 

Δύσκολη μέρα σήμερα γιατί εσού μας λείπεις,

αφού το αποφάσισες, εγίνηκε της λύπης.

Δεν περιμέναμε ποττέ, να κάνεις τέτοιο πράμα,

γι’ αυτό τζιαι μαραζώσαμε, μας έπιασε το κλάμα.

Ήρταμε στο γραφείο σου, Χαράκη, να τα πούμε,

αλλά στου Κώστα τον καφέ εσέ θα συναντούμε.

Εγύρισες στην Κύπρο μας μαζί με την εταίρα,

να κάνουμε το πάρτυ σου την άλλη την Δευτέρα;

Έχουμε υποχρέωση ανθρώπους να τιμούμε

τζιαι την μεγάλην προσφοράν εμείς να εκτιμούμε.

Τζιαι όσο για την Τρόικα εγιώ δεν θα πεινάσω,

γιατί άμα μου χρειαστεί τζιαι κούσπο εν να πιάσω.

Μα κούσπο εν τζιαι εννοώ να πάω στα χωράφκια,

αλλά τον «ξέρεις» εννοώ, να έκαμνα κομμάθκια.

                                    (της Στέλλας Αγ.)

 

Χρόνοι πολλοί επέρασαν τζι’ ασπρίσαν τα παιδκιά σου,

το σύμπαν συνωμότησε τζιαι τα ’φερε κοντά σου.

                                    (του Ανδρέα Ανδρ.)

 

Όσα ευρώ μας χρέωσε η Τρόικα εφέτος,

τόσα καλά σας εύχομαι με το καινούριο έτος.

                                    (του Ανδρέα Ανδρ.)

 

Το δεκατρία έρκεται με λλίες προσδοκίες,

φαίνεται πως δεν σταματούν οι φόροι τζι’ οι θυσίες.

                                     (του Άριστου Αρ.)

 

Ο Αη Βασίλης έμαθα δεν έρκεται εν τέλει

είναι παλιό το έλκηθρο τζιαι ακριβά τα τέλη.

Αν τύχει τζιαι δεν έρτουνε οι μάγοι με τα δώρα,

άφησε πόρτες ανοιχτές να μπουν οι ευχές μου τώρα.

Ο νέος χρόνος εύχομαι πολλές χαρές να δώσει

τζι’ αν ήταν λλίες του παλιού, να σας τις συμπληρώσει.

                                         (του Γιώργου Τρ.)

 

Όπως τα είπες, Χάρη μου, εγιώ θα συμφωνήσω

τζιαι τες καλλίτερες ευχές εγιώ θα σου χαρίσω.

Η Παναγία η Δέσποινα εσένα να προσέχει,

να τρώεις, να πίνεις, να γελάς τζι’ ανάθεμα που τα ‘χει.

 

Τωρά που ‘πιαες σύνταξη, αρκέφκεις τζιαι τσιαττίζεις,

τζιαι τη ζωή μας Χάρη μου, ούλλους την ομορφίζεις.

                                    (του Ανδρέα ΧΚυρ.)

 

Το ευ-Χαρης-τώ για τες ευτζιές τζιαι ‘γιώ τες επιστρέφω,

το δεκατρία ναν καλόν, από μακρά του γνέφω.

Τραπέζι στρώσε το για μας, να φάμε τζιαι να πιούμε,

σσιυλλόβροτοι εν να ‘ρτουμεν, για σας να ευχηθούμεν.

                                    (του Ανδρέα Σιαπ.)

ΤΣΙΑΤΤΙΣΤΑ –ΔΙΣΤΙΧΑ Ή ΔΥΣΤΥΧΑ ΝΟ 16 /ΤΗΣ ΑΦΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ

Δύσκολη μέρα είν’ αυτή μπορεί εγιώ να φύω

να μεν με ξαναδείτε σεις μες τούτο το σχολείο.

 

Αφυπηρέτησα τζιαι ‘γιώ, έσβησα το σχολείο,

την τρόικα «φοβήθηκα» τζι’ είπα τζι’ εγιώ να φύω.

 

Αν έτσι εν να μου κάμνετε, καλλίττερα μαζί σας,

αντί να τρώω τσιαττιστά, ας τρώω το ραφτί σας.

 

Έτσι να κάθεσαι τζιαμέ, να λιώνεις, να υποφέρεις,

τώρα που λείπω ‘γιώ, να δω, αν θα τα καταφέρεις.

 

Εν τζι’ είμαι ‘γιώ αθκειασερός, όπως εσάς τζιει πάνω.

Έχω να τζιοιμηθώ, να φάω τζιαι κάτι παραπάνω,

να πάω βόλτες, θάλασσες, ταξίδκια με τους φίλους,

ας εν τζιαι σ’ έναν λούνα παρκ, να κάμνω ‘γιώ γυρίλους.

 

                            Αλόπως είσαι αδκειανή τζιαι στέλλεις μου προσκλήσεις,

μα τέτοιου είδους πράγματα αλλού να τα τζιυλήσεις.

Να ξέρετε σας σκέφτομαι, θέλ' όμως να ξεφύω,

γλήορην απεξάρτηση, πο τούτα 'γιώ να φύω.

Να το δεχτώ πως τέλειωσαν τούτα τα "παναϋρκα",

όπως τον γύφτον να γυρνώ, να ζω μες στα τσιατήρκα.

Αν εν για να' ρτω μια φορά τζιαι να μεν ξαναέρτω,

ας λείψω 'γιώνι αύριο. Στο λέω δεν θα έρτω.

Την επομένη φεύκω 'γιω τζιαι πάω για ταξίδι,

εν να 'χω γιω πολλές δουλειές τζιαι να 'χω φύγει ήδη.

Ευ-Χαρης-τώ να 'στε καλά, όλοι, που με θυμάστε

τζι' αν είμαι γιώνι μακρυά, φίλοι μου πάντα θα' στε.

 

Περνώντας που τον Ύψωνα να πάω εις την Πάφο

 

εσκέφτηκα, αν θέλετε, να έρτω, για να βάφω.

 

Έχασα τον λοαρκασμό χαρκούμε εν Δευτέρα,

στην Πάτρα εν που πάω ‘γιώ μαζί με την Εταίρα.

 

Μες στα καφέ, τα μαχαζιά της Πάτρας ‘γιω γυρνάω

τζι’ όλο ρωτώ τους φίλους μου, χαρές αν τους κερνάω.

 

Χαίρεται, φίλοι μου, καλοί στο Costa καθισμένοι.

Ο φίλος σας στην Άραξο την πτήση περιμένει,

πουν να τον φέρει γρήγορα στην Κύπρο, στο νησί του,

μα τζιαι στην Πάτραν έφαεν από την σύνταξή του.

 

                                Ευ-χαρης-τώ από καρκιάς είστε καλές, σπουδαίες,

για όσα μου προσφέρατε είστε πολλά γενναίες.

 

Ευ-χαρης-τώ από καρκιάς είστε πολλά σπουδαίοι,

εκτίμηση προσφέρατε τζι’ αγάπη που εμπνέει.

 

Ό,τι τζι’ αν κάμει Τρόικα εσύ δεν θα πεινάσεις,

γιατί ‘σαι ικανή πολλά εις τες συνεστιάσεις,

ωσάν αυτήν π’ οργάνωσες, πολλά ευ-Χαρης-τώ σας.

Καλήν ζωήν να έσιετε, με κάνατε δικό σας.

 

 

Της Δροσούλας αφυπηρέτηση

Δροσούλα τ’ αποφάσισες γλήορα να μας φύεις,

την κρίσην τζιαι την Τρόικα εσύ να αποφύεις.

Άλλη νομίζω η αφορμή τζιαι άλλη η αιτία

τζι’ ας έφυες στα ξαφνικά τζι’ αφήκες τα θρανία.

Χρόνια πολλά εδούλεψες, χρόνια τριάντα δύο

τζι’ έκλεισες την καριέρα σου μες τούτο το σχολείο.

Σ΄όλους τζιαι σ΄όλα έρκεται κάποτε ένα τέλος

τζιαι σημαδεύκει την ζωήν με το δικό του βέλος.

Να ‘σαι πολλά χαρούμενη, ήσυχη τζιαι ωραία,

το χρέος σου το έκανες με μαθητές παρέα.

Με ήσυχη συνείδηση, με καθαρή καρδία

εμόρφωσες, εδίδαξες, χωρίς κοροϊδία.

Το έβλεπα που το πρωί, που ‘τρεχες να προλάβεις

έννοιες, δουλειές, προβλήματα εσύ να αναλάβεις.

Σιέρκα τζιαι πόδκια τζιαι ο νους μαζίν συγκατοικούσαν

τζι’ ούλλα μαζίν ετρέχασιν τζι’ ούλλα μαζίν βουρούσαν.

Βέγγο, γι’ αυτό σε είπανε οι πρώην μαθητές σου,

που έτρεχες συνέχεια, πάντα για τες δουλειές σου.

Έτρεχες στον διάδρομον, σε αίθουσες, σε τάξεις

τζι’ αν λέω τώρα ψέματα, τίποτα μεν μου τάξεις.

Τα πάντα επρολάβαινες, έγκαιρα τζιαι στην ώρα,

γι΄ αυτό εσύ μας έλειψες, εγιώ στο λέω τώρα.

Μακάρι να ‘χα μόνον δκυο Δροσούλες στο σχολείο

παρά δέκα καθηγητές που με ρωτούν να φύω.

Αειθαλής, ευκίνητη τζιαι ζωντανή τζι’ ωραία

όποτε συ μας πεθυμάς να ‘ρκεσαι για παρέα.

Σβελτάδα μα τζιαι όρεξη, είσιες πολλή, καμπόση

 τζι’ ελπίζω να μας άφηκες, καμιά μιάλη δόση.

Που το πρωί εν που ‘ρκεσουν τζι’ έφευκες τελευταία,

εργατική τζιαι συνεπής, τζιαι δυνατή, γενναία.

Τσεκούρι ήταν τα λόγια σου τζι’ ας πόναγαν λιγάκι

τζι’ αν τώρα λέω ψέματα, να μεν με λεν Χαράκη.

Κάποιοι σε παρεξήγησαν, που δεν καταλαβαίναν,

που δεν μπορούσανε με σε, μαζί να παραβγαίναν.

Τζι’ ευαισθησίες κάμποσες, κάποτε συγκινήσου

σαν σ’ έπιανε παράπονο, τώρα απομακρύσου.

Μαστόρισσα ήσουν καλή στα γράμματα, στα κέικ

μα ήρτε τώρα ο καιρός για ένα μεγάλο μπρέικ.

Πομούσουρα, παράπονα, πολλά εννά γλυτώσεις,

τες συνεδρίες, τες γιορτές, να πας να παραχώσεις.

Να ησυχάσεις γλήορα που τουν την φασαρία,

που ούλλα τα προβλήματα που ‘χουσιν τα σχολεία.

Αποτοξίνωση καλήν πρώτα εσού να κάμεις,

τζι’ όσα δεν πρόλαβες πιο πριν, τώρα να το προκάμεις.

Να ζήσεις, να γεράσεις, να δεις τζιαι τη ζωή σου,

να κάμνεις ό,τι θες, εσύ, με την παραδοχή σου.

 Να τρώεις τζιαι την σύνταξή, να φας τζιαι το εφάπαξ

να ζήσεις σαν βασίλισσα τζι’ ο σύζυγος σου άναξ.

Να πάεις τώρα στο καλό, να έχεις την ευτζιή μας

τζιαι ξέρε το εσύ καλά, θα ‘σαι στην προσευχή μας.

 

                                           

ΤΗΣ ΝΕΟΦΥΤΟΥ ΑΦΥΠΗΡΕΤΗΣΗ

ΤΗΣ ΝΕΟΦΥΤΟΥ * ΑΦΥΠΗΡΕΤΗΣΗ

Το ξέρω περιμένετε τσιαττίσματα που μένα

στιχάκια αποχωρισμού, καλοφορμαρισμένα.

Θα κάμω την εισαγωγή, επί τη αφυπηρετήσει,

γιατί η Μαργαρίτα μας θα μας εκπροσωπήσει.

Αυτήν εν που δκιαλέξαμε σε μία συνεδρία

ένα δκυο λόγια να μας πει, να κάμει το εν, δυό, τρία.

Λόγια ευ-Χαρης-τήρια, θα πω τζι’ εγιώνι λλία

μην βαρεθείτε ξαφνικά τζιαι πάτε παραλία.

Τριάντα χρόνια εν πολλά, εν όπως τα κουττούτσια.

Προσθέσετε αλλό εφτά; Χαρκέστε εφ φουστούτσια;

Αξίζουν όλες τις τιμές, όπως τζι’ η Παναγιώτα,

που στα πολλά χαρίσματα, δεν λείπει ούτε γιώτα.

Τέσσερις μήνες δούλεψα, πολλά λλίον την ξέρω,

ψέματα τζιαι υπερβολές εγιώνι δεν θα φέρω.

Αειθαλής, ευκίνητη, έτρεχε πάνω, κάτω

τζιαι μ’ έκαμε, μα τον Θεόν, να φτάσω ως τον πάτο.

Μπορεί να μας/σας εθύμωνε τζιαι να επολλομίλα

μα ύστερα γλυκάνισκε, καθάριζε τζιαι μήλα.

Τσαούσα τζιαι δυναμική, αγάπαγε την τάξη,

αφού ούλλα τα ήθελε, πομπή τζιαι παρατάξει.

Να ‘ναι τα πάντα καθαρά, μα τζιαι ασφαλισμένα

τζιαι έτρεχε πολλές φορές, αυτή χωρίς εμένα.

Να πω για την σβελτάδαν της, την τόλμην, την ζωντάνια;

Την πίστη στο καθήκον της; Φτάνουν ως τα Πλατάνια.

Γλήορα τ’ αποφάσισε, να μας εγκαταλείψει.

Τα πάντα τα κανόνισε, τίποτε να μεν λείψει.

Ήταν για μένα σύμβουλος, μα τζιαι συμπαραστάτης,

τζιαι δεν το κρύβω ,θα ‘λεγα, σπουδαίος συνεργάτης.

Το μόνον μου παράπονον...που έμεινα μονάχος

να μείνω, ν’  αγωνίζομαι...ρωμαίος μονομάχος.

Κακίες...μίσος...δεν κρατώ, τα έχω παραιτήσει,

γι’ αυτό τζι’ εγιώ της εύχομαι να τα εκατοστήσει.

Να πάει τώρα στο καλόν, γι’ αυτά που ‘χει προσφέρει

τζιαι μες στο σπίτι, ο Θεός, ό,τι ποθεί να φέρει.

Να δει πρώτα τον σύζυγον, παιδκιά, μα τζιαι εγγόνια

ως τα βαθιά γεράματα να ’χει ζωή σαν χιόνια.

Άσπρη, λευκή, λευκότερη, χωρίς κηλίδες πάνω,

χωρίς σκοτούρες, βάσανα, για ό,τι εγώ θα κάνω.

Καλήν αφυπηρέτηση εν να σου ευχηθούμε

τζιαι να περνάς πολύ καλά, εν να παρακαλούμε.

* Η Νεοφύτου Παναγιώτα ήταν διευθύντρια του Γυμνασίου Ύψωνα