ΔΙΣΤΙΧΑ...ΤΟΥ facebook, No 6

Σημ. Τα δίστιχα είναι οι απαντήσεις/τα σχόλια μου 
σε αναρτήσεις φίλων στο facebook

Ρομαντικό το σκηνικό, που έβαλες, ρε Γιάννη.

 Με ποια να εβρισκόμουνα, ο νους σου δεν το βάνει.

 Πάνω στις μαξιλάρες της αν ξάπλωνα μαζί της,

 εγιώ τότε θα χόρταινα μονάχα απ' το φιλί της.

Ούτε κρασάκι θέλω εγιώ, μήτε τζιαι τσιπουράκι,

να με μεθύσει θα 'θελα με ένα της φιλάκι.

Αν ξύριζες το μούσι σου τζι' έβαφες τα μαλλιά σου,

 οι κοπελιές όπως τζιαι σου θα 'χάνες την λαλιά σου.

Μπορεί να είναι τζιαι αυτό, αγαπητέ μου Κούλλη,

να κόλλησεν η μνήμη μου τζιαι η ψυσιή μου ούλλη.

Μπορεί τζι’ απ’ το επάγγελμα, που άλλοτε ασκούσα,

για ισότητα των γυναικών στην τάξην εμιλούσα.

Κάθε γυνή, μου φαίνεται, τζιαι άλλοτε τζιαι τώρα

δεν χάνει την ταυτότητα τζι’ ας πήεν...σ’ άλλην χώρα.

Κανονικά την σήμερον τζιαι αγωγή κινά σου,

γιατί καρπώθηκες εσού τζιαι τα ‘κανες δικά σου,

της Μαριούς τα νιάτα της τζιαι το επώνυμό της

τζιαι Κουδουνά την έκανες• θέλεις τζιαι τον χαμό της;

Σε κάποιους χώρους άηστην να ‘σιει το όνομά της

τζιαι αν την έκανες γιαγιά, τιμά τζιαι τον παπά της.

Κρύψτε την κάπου, χώστε την τουν’ την φωτογραφία,

η Μέρκελ να μην την ιδεί, η ντόπια η μαφία.

Τζιαι κατεβαίνουν άξιππα τζι’ αρπάσσουν ό,τι εύρουν

τζιαι νέους φόρους τζιαι λεφτά που μας εννά γυρεύουν.

Τα χρόνια επεράσασιν τζιαι τα μαλλιά ασπρίσαν

τζι' η Τρόικα σαν πλάκωσε, να μείνω δεν μ' αφήσαν.

Είπα να φύγω πιο νωρίς, να φάω τζιαι 'γιώ λλία,

γι 'αυτό δεν θα με ξαναδούν εμένα τα σχολεία.

Έσσ'ισα τα τετράδια, επέταξα τες πέννες,

 βαθμολογίες μη ζητάς, άλλαξε τες κουβέντες.

Είναι χαρά του δάσκαλου να βγάζει μαθητάδες,

 που στα κοινά προσφέρουσιν τζιαι δεν είναι λαπάδες.

 Καλώς να πας, καλώς να 'ρθεις τζιαι να καλοπεράσεις,

φάε στα ταβερνάκια της τζιαι πιε μέχρι να "σπάσεις"

Έλα, Χρυστάλλα μου, μαζί να βάλουμε τα στήθη,

 φραγμός να γίνουμε τζι' οι δκυο στων έποικων τα ήθη.

Εν τζι' είμαι 'γιώνι ποιητής, ποτζιείνους που γυρνούσιν,

 τζι' οπού εσ'ιει κατακλυσμό πάνε τζιαι τραουδούσιν.

Λάμνε, Χρυστάλλα μου, να βρεις, δάσκαλο να σε μάθει,

 να βλέπεις πίσω απ' τις γραμμές τζιαι τα δικά σου λάθη.

 Αφού το βρίσκεις συ καλό, έλα να σ' εκπαιδεύσω

τζι’ ανώτερη μου σαν γενείς, θα βκω τζιαι θα χορέψω.

Μαζί σου να βρισκόμουνα, να ‘πίννα το φραπέ μου

πάνω στον Πύργο του ΟΤΕ, ρε...Θεσσαλονικέ μου.

Όι να κάθομαι εγιώ με φίλους εις το Costa,

που δεν καμνεί ελληνικόν• στείλ’ μου κανέν’ με πόστα.

 Ήθελα να ' μουνα κοντά, να έρτω να σ' ακούσω

 τζιαι σαν μεθύσω για καλά, τσίπουρο να σε λούσω.

 Απ' τις φωνές τις μαγικές των Λιούμπα-Λεωνίδου,

φάε τζιαι πιες ως το πρωί, χορού, ποτού μη φείδου.

Με το σπαθί σου που κρατάς, έλα να βοηθήσεις

 τζι' ελεύθερους στους τόπους μας ξανά να οδηγήσεις

Σ' ευ-Χαρης-τώ, Θεόδωρε, με έχεις συγκινήσει

τζιαι με την αφιέρωση πολλά μου ‘χεις θυμίσει.

Σπουδάσαμε, δουλέψαμε, ήταν ωραία χρόνια,

μας έκαμε του λιμανιού μα τζιαι για τα σαλόνια.

ΔΙΣΤΙΧΑ...ΤΟΥ facebook, No 5

Σημ. Τα δίστιχα είναι οι απαντήσεις/τα σχόλια μου 
σε αναρτήσεις φίλων στο facebook

Μεγάλε Λιούμπα μ' έκανες, να πέφτω, να ξυπνάω

 τζιαι μέσα που το internet τηλέφωνα κτυπάω.

 Ψάχνω να βρω τ' αχνάρια μου, τα πρώτα βήματά μου,

 που θα με φέρουν "αύριο" κοντά εις τα "παιδκιά" μου.

Η Ελευθερία, Σήφη μου, επιάσε την ουσία,

 για ένα like συ ζητάς που με περιουσία.

 Αρνητικά τζιαι θετικά ο Στέλιος μας εβρήκε

 αλλά τζιαι η Χριστίνα μας χουαρταλλού εβκήκε.

 Δείτε τζιαι την Δανέζη μας πόσον αποθαυμάστην

 τζιαι να 'σαστε ουλλοί καλά, θα 'φκαριστώ τον Πλάστην.

Άλλοι έχουν τις ομορφκιές, το σφριγηλό το σώμα

τζι’ αν εννοείς εμάς τους δκυό αντέχουμε ακόμα.

 Το μήλο σαν πέσει απ' την μηλιά, μηλιά κι' αυτό θα γίνει,

 γι 'αυτό και το Λιουμπάκι σου εγίνηκε σιαχίνι.

 σιαχίνι[shahini] :κιρκινέζι (αρπαχτικό πουλί)

Λευτέρη, τι σ' απασχολεί και δεν είπες κουβέντα;

Στο μήνυμα μου σώπασες• χαλάλι, βγες και γλέντα."

Ξαδέλφη και βαφτισιμιό, φίλο και δεν πηγαίνω,

 γι' αυτό μην με παρεξηγείς, μονάχος μου θα μένω.

Η κοπελιά με τα λευκά θα ήταν η αιτία,

 που κάθετουν απέναντι,

γι' αυτό της δίνω έναντι, της φώτο τα βραβεία.

Να 'μουν μες το ποτήρι της νερό, για να την ξεδιψάσω

 τζι' όπως το βλέπω σίγουρα, τον νου μου πάει να χάσω.

Μαζί της να αγνάντευα το όμορφο τοπίο

τζιαι μ' αγκαλιές ως το πρωί να είμασταν τζι' οι δύο.

Σ' ευ-Χαρης-τώ από καρκιάς για την ανάρτησή σου

 τζι' όλα του κόσμου τα καλά να σ' εύρουν στη ζωή σου.

 Αφού εσού θυμήθηκες την θλιβερήν ημέρα,

 με τέτοιους Έλληνες θαρρώ οι Τούρκοι πάνε πέρα.

Ήθελα, φίλε μου καλέ, να 'ξερα που τα βρίσκεις,

 τούν' τα ωραία τα μωρά...σαν τα θωρείς μεινήσκεις.

 Τούτες τις μέρες που ‘λειψα, κάτι μου έχεις πάθει

 τζιαι βάζεις όμορφα μωρά, στιχάκια δίχως λάθη.

Δροσιά είναι του Αύγουστου, ανάσα στο λιοπύρι,

συνέχισ’ το τροπάρι σου, κανείς δεν θα σε δείρει.

Ευ-Χαρης-τώ να σαι καλά εσού τζιαι τα παιδκιά σου,

 τες φώτο σας τες είδα 'γιώ, τα είχες στην...ποδκιά σου.

Να ΄ξερες τι χαρά εσού, μου 'δωσες τζιειν τες μέρες,

 σαν να 'βαλλα μα τον θεόν ακόμα σιήλιες βέρες.

Είντα να γίνεις ρυμουλκό, πιάσε αεροπλάνο,

να πας να βρεις τους κρητικούς, τζι' ας ξέρω ‘γιω τι χάνω.

 Ξέρω τι χάνω σίουρα, δεν θέλω να μου πείτε

 σαν θυμηθείτε τζιαι εμάς εις την υγειά μας πιείτε.

 Καλά να τα περάσετε εις την μαμάν πατρίδα,

την Μόρφου να προβάλετε, ως ξέρω τζιαι σας είδα.

Τα χρόνια επεράσασιν τζιαι τα μαλλιά ασπρίσαν,

 κάποτε ήμουνα ο νιος,

της Μόρφου ο λεβεντονιός (!!!), τζι΄οι ομορφκιές μ' αφήσαν.

ΤΣΙΑΤΤΙΣΤΑ –ΔΙΣΤΙΧΑ Ή ΔΥΣΤΥΧΑ, ΝΟ 18

Να πάεις φίλε στο καλόν τζιαι να καλοπεράσεις

τζι’ όσα συμβαίνουν στο νησί ούλλα να τα ξιάσεις.

Δώκε παμόν τζιαι δεν μπορώ άλλο, για να χορεύκω

τζιαιν να με κάμεις ν’ ανεβώ, πας σε κανέναν πεύκο.

Σε έχασα, σαν έφυγες τζιαι πήγες μακρυά μου,

όμως θα μείνεις πάντοτε για πάντα στην καρκιά μου.

Το μόνον που ‘ πα ‘γιώ τζιαμέ «να σου τηλεφωνήσει»

τζιαι ‘πολοήθην τζι’ είπε μου «στα όρη να τζιυλίσει».

Επέρασα που το Hotel, να πάω στο Café μου

τζιαι γύρισα την τζιεφαλή μπας τζιαι σας δω, θεέ μου.

Χαμήλωσε τζιειν τα βουνά του Τρόοδους μας, θεέ μου,

να παίρνω που την δύναμην των Χανιωτών, καλέ μου.

Την οικονομική κρίσην η Κρήτη την ηξέρει,

μα κρίση στα αισθήματα, κανείς τους δεν θα φέρει.

Ευ-Χαρης-τώ, μηνύματα είπα να μεν πληρώσω

τζιαι τα λεφτά π’ αξίζουσιν στους άπορους να δώσω.

Ούτε μιαν ώραν δεν θέλεις εσού να θυσιάσεις,

σαν φύγει Στέλλα οριστικά, ούτε θα πλησιάσεις.

Με άγνωστους μου είπανε να μεν κάμνω παρέα,

εσένα δεν θα σ’ αρνηθώ, είσαι πολύ ωραία.

Έξοδο θέλω τζιαι ποθώ να βκω έξω μαζί σου

τζιαι αν εσύ μου αρνηθείς, θέλω να δω το δει σου.

Μόνοι σας τρώτε, πίνετε τζιαι μόνοι σας γλεντάτε

τζιαι τους παλιούς καθηγητές, ούτε που τους ρωτάτε.

Είσαι μια κούκλα όμορφη, όλο δροσιά τζιαι χάρη.

Εσού είσαι υπάλληλος στολίδι τζιαι καμάρι.

Εις τες Καλύβες συ να ‘ρτεις, τον θκειόν σαν πεθυμήσεις.

Είναι καλόν, φτηνόν τζιαι ήσυχον, δεν θα κακοκαρδίσεις.

Εσύ που είσαι άρχοντας, στις Σέρρες δραγουμάνος,

που θα βρεθούμε σήμερα,

προτού να καταλήξουμε, οπού ‘ναι ο Μητροπάνος.

Φίλοι καλοί να ξέρετε πως τα περνώ ωραία,

Καβάλα τζιαι Χαλκιδική τζιαι με καλή παρέα.

Ψαράκια και κρεατικά, με πλούσια τα πρωινά, θα ζω μες την κραιπάλη,

τζι’ όποτε τύχει, φίλοι μου, το ξανακάνω πάλι.

Οι Σέρρες πια με καρτερούν, μα τζι’ η Θες/νίκη,

εκεί που σπούδασα παλιά τζιαι έμενα με νοίκι.

Θεσσαλονίκη βρίσκομαι, στην πόλη τζιαι γυρίζω,

τ’ απόγευμα θα βρίσκομαι στην πόλη που γνωρίζω.

ΤΑ ΤΣΙΑΤΤΙΣΤΑ...ΤΗΣ ΚΌΝΤΡΑΣ, ΝΟ 4

Α. (Χάρης – Μπάμπης)

 

Ευ-Χαρης-τώ σε φίλε μου πολλά για τις ευχές σου,
τα σχόλια που έκαμες τζιαι για τις πενεψιές σου,

 τα λόγια σου τα όμορφα για δάσκαλους τζιαι μένα,
τζιαι όσα μπράβο έδωκες τόσες χαρές για σένα.

 (copy-paste & διασκευή από "ΑΠΑΘΕΙΑ ΤΕΛΟΣ" )

                                                (Μπάμπης)

 

Η διασκευή σου, φίλε μου, έξυπνη τζιαι ωραία
γι' αυτό εν που ταιριάξαμε τζιαι κάμαμε παρέα.
Την πρώην διευθύντρια την είδα, Χάρη-κα την.
Θα έγινε φαντάζομαι ογδόντα πάρα κάτι;

                                                         (Χάρης)

 

Χάρη μου, φίλε απ’ τα παλιά, από τη Νέα Ζίχνη,
o χρόνος τζι’ αν επέρασε έχει αφήσει ίχνη.
Ορθώς λοιπόν τ’ αμίνιασες, ογδόντα παρά τρία,
η σιόρα Σταματία μας, η σεβαστή Κυρία.

Αλόπως είμαι όξυπνος, αλόπως είμαι μάντης;
Oυδένα απ’ όλα αυτά, ούτε τζιαι συκοφάντης.
Το εύρα στο μητρώο μας, το καθαρό τεφτέρι,
λαλεί αλήθειες τρανταχτές και κάθε τι χαμπέρι.

Παρόλα αυτά η πρώην μας, καλά βιαστεί θαρρώ την.
Έσιει το νου αστραφτερό κορμοστασιά την πρώτην.
Μόνο ο σιορ, βίτσα κρατεί, τζείνος έχει γεράσει,
μ' άς μη λαλούμε τα πολλά, σειρά μας έχει φτάσει.

                                                (Μπάμπης)

 

Τι έκπληξη ήταν αυτή, να μ' απαντάς με μέτρο.

Μου φαίνεται θα σ' αρνηθώ τζιαι ας με πούνε Πέτρο.

Ξεφτίλα μ' έκανες εσύ, θα σχίσω τα πτυχία.

Θα πάψω την ποιητική, μεγάλη δυστυχία.

 

Έπρεπε να καλοσκεφτώ, ποιον είχα 'γιώ μπροστά μου

Μου φάτσιησες στην τζεφαλή, πονούν τζιαι τα οστά μου.

Μεγάλος είσαι ποιητής, δεν είσαι συ πρωτάρης.

Εγιώ είμαι ένας άχρηστος, είμαι ένας παγωτάρης.

 

Έκλεισα 'γιω ως ποιητής, ως έκλεισε τζιαι η ΝΕΤ,

σβήνω το ιστολόγιο, που έχω στο internet.

Τζιαι θα σου ευχηθώ εσέ, που 'σαι κρυφό ταλέντο,

να ΄χεις καλές διακοπές , να πας στο Σακραμέντο.

                                                        (Χάρης)

 

Λαλί!, Λαλί! τι μούλαχε εμέ του παιδοτρίβη,

τωρά που κοντοέφθασα στη νι-οστή μου ήβη,

να απαξιώ το κλάδο μου, του γυμναστή την τέχνη,

τον ποιητή να παριστώ, ούκαιρον «λογοτέχνη».

 

Να μου κνυζώννψ για τα καλά, της «ποίησης» η ψώρα,

να ρέουμαι το έμμετρον, δκιαπάντα, κάθεν ώρα,

να πάω με μέτρο εις το ναό, με μέτρο στου σχολείου,

να θε ν’ αλλάξω τ’ όνομα σε Μετρο-βασιλείου.

 

 Ευ-Χαρης-τώ πάρα πολύ, για τα καλά σου λόγια

Με παίνεψες, καθίσκες με στων ποιητών τα σόγια,

μα, είμαι του λόγου κουτζουλλής, την ποίηση κολάζω,

και συ μου ανταπέδωσες ότι του Ελύτη μοιάζω.

 

Περίτου φούμον μου έδωκες, του Σολωμού την χάρη,

σοσσουμιάζω πιο πολύ τον άλλονα, το ψάρι.

Δεν είμαι του Σεφέρη γιος, δεν είμαι ‘γιώ ο Κάλβος

η «ποίηση» μου προκαλεί της κεφαλής το άλγος.

 

ΥΓ. Το Σακραμέντο μ’ άρεσε, με κυάλια το κοιτάω,

μα τα ευρώ μας πάπαλλα, για λέγε πως να πάω;

Είναι χωργιόν αλλόμορφο, ακόμα και η Μάλτα,

αμπλέπω θέρος να περνώ τζαμάι στην Ασπροβάλτα.

                                                (Μπάμπης)

 

Διακοπές ευχήθηκα, μήπως μου σταματήσεις,

μα εσύ γυρεύκεις πόλεμον, θέλεις να συνεχίσεις.

Στην Κύπρον μας είναι ντροπή, πρώτος να σταματήσω,

γι’ αυτό τζιαι τα τσιαττίσματα εγιώ θα συνεχίσω,

μέχρι εσύ να βαρεθείς, μέχρι να σταματήσεις

τζιαι τα στιχο-πλεξίματα να θες να παραιτήσεις.

 

Εγέλασα παρά πολλά με τα γραφόμενά σου

μα πρόσεξε, η ποιητική μην γίνει γκόμενά σου

τζι’ όπου σταθείς τζιαι όπου πας, να σκέφτεσαι στιχάκια,

τζιαι να ξεχάσεις την γυνή, μαζί με τα παιδάκια.

Έτσι τζι’ αλλιώς σταμάτησες, δεν είσαι παιδοτρίβης

τζιαι μου ‘γινες διευθυντής, όπου ενδιατρίβεις.

 

Πάντως τα εκατάφερες, γράφεις πετυχημένα

τζι’ αν συνεχίσεις όπως πας, θα βρεις λεφτά χυμένα.

Ούλλοι θα τρέχουσιν, να βρουν τον Μετρο-βασιλείου,

τζι’ εν να μιλούν για σένανε, το στόμα δεν θα κλείου.

Τραούδκια τζιαι ποιήματα εσύ πολλά θα γράψεις,

πασίγνωστος εν να γενείς τζιαι μας θα διαγράψεις.

 

ΥΓ. Λεφτά θα σου ‘στελλα εγιώ, αν ήθελες καμπόσα,

μα τ’ άρπαξε η Τρόικα τζιαι θέλει άλλα τόσα.

Ζηλεύκω σου, μα τον Θεόν, που πας στην Ασπροβάλτα,

τα λιγοστά σου τα λεφτά, σε μίαν τρύπα βάλ’ τα,

γιατί οι Τράπεζες εδώ εφάν τες καταθέσεις,

αφού εμείς δεχτήκαμεν της Μέρκελ τις προθέσεις.

                                                        (Χάρης)

ΔΙΣΤΙΧΑ...ΤΟΥ facebook No 4

Σημ. Είναι δίστιχα από τα σχόλια που έγραφα σε φίλους στο facebook

Στο ακρογιάλι σου θα 'ρθω, ξανά να κολυμπήσω,

 ελεύθερος σαν κάποτε, ψυχή μου, πριν ραϊσω.

Πώς παίζαμε, πώς τρέχαμε σε τούτη την αυλή μας

 τζιαι το νερό που πίνετε, δροσιά μες την ψυχή μας.

       

Θα 'ταν καλά Σηφάκο μου να είχα μια αντίκα.

 Στου Μόρφου σαν επέστρεψα μόνο τραπέζι βρήκα.

 Όλα τα πήραν τζι' έφυγαν, οι Τούρκοι σαν τζιαι τότε (1453,1669,1922).         

 Εσύ μου είσαι άρχοντας, μεγάλε μου τζιαι πρώτε.

Καλό μήνα να έχετε, ήρθε το καλοκαίρι.

Τι κι αν μας βάρεσε εμάς της Τρόικας τ' αγέρι.

Ίσως να είναι η αφορμή οι άνεμοι να πάρουν

τραπεζικούς, πολιτικούς, αλλού για να σαλπάρουν.

Στην Σπιναλόγκα (σόρρυ Κρήτη) σίγουρα ή σ' άλλο ερημονήσι

τους αίτιους της κρίσης μας τ' αγέρι να σκορπίσει.

  Πράγματι μέσα στον ντουνιά πόλη δεν είναι άλλη,

την Σαλονίκην τους καμιά δεν ξεπερνά στα κάλλη.

Τα νιάτα σου της χάρισες, χαλάλιν της για πάντα,

τζιαι τα πολλά μαλάματα, δικά σου, αν θέλεις, κάν’ τα.

Ευ-Χαρης-τώ σας, φίλοι μου, για τα καλά σας λόγια                                                                             

ξέρω πως είναι από καρδιάς, δεν είναι σκορπολόγια.

 Η καρκιά μου δεν ημπορεί, λάικ για να σου κάνει.

 Η αγορά μας άλλαξε τζιαι ως εδώ μας φτάνει.

Καβάτζι με εκάμετε με τα γραφόμενά σας,

 κορούες όμορφες, καλές, με τα λεγόμενά σας

τζι' όσο για σένα, Σήφη μου, της Κρήτης μας λεβέντη,

 ανάγκη δεν έχεις καμιά, με κομπλιμάν, με  γλέντι.

 Να 'μουν πουλί να πέταγα, να 'ρχόμουν στην Καβάλα,

 για ν' άκουα ρεμπέτικα και λαϊκά και άλλα.

 Με τις πενιές του μπουζουκιού του Λιούμπα θα μεθούσα

 και  γυρισμό στον τόπο μου, δε θα αναζητούσα.

Την ράχη τζι' αν μου γύρισες, δεν φαίνονται τα μούτρα,

πιάσε απ' το κατάστημα(=φαρμακείο) και βάλε λίγη πούτρα.

"Καλό Καλοκαίρι" φίλοι των αδελφών σχολείων

 για να περνάτε πιο καλά,  θα τρώω 'γιω κρομμύον.

Διευθύνσεις, καθηγητές τζιαι Σύνδεσμοι Γονέων

 πολλά προσφέρατε μαζί στη διάπλαση των νέων.

Ήθελα να ' μουνα πουλί, να 'μαι ανάμεσά σας,

 να πίνω τσίπουρο, ρακί, να πίνω στην υγειά σας.

Φυλάξτε τις δυνάμεις σας, κακό μην παραγίνει.

 Δεν αποκλείεται ξανά reunion να γίνει.

Ήθελα να 'μουνα πουλί, ας εν τζιαι ζαρτηλούι,

 στις Πλάτρες να ξεδίψαγα μέσα απ' το ποταμούι.

ΤΣΙΑΤΤΙΣΤΑ της....ΚΟΝΤΡΑΣ ΝΟ 3

Α. (Χάρης- Μιχάλης)

"Λύση" αφού εβρέθηκε στα...οικονομικά μας,
του χρόνου να 'μαστε τζι' εμείς πίσω εις τα χωρκά μας.

                                                       (Χάρης)

Αν εν η ''λύση'' που λαλείς, της ΤΡΟΪΚΑΣ να μοιάζει ,

 νομίζω εν καλλίττερα, αλλιώς να την ''φωνάζεις'',

''ξεπούλημαν'', ''καταστροφή'', ''σεισμός εκ θεμελίων'',

 εν λέξεις που ταιρκάζουσιν , μεν το θωρείς γι'αστείον.

 Σκεφτείτε το πολλά καλά, λοιπόν συμπατριώτες,

 εν πόλεμος που γίνεται, με δίχως στρατιώτες,

 στο σιέριν σας της Κύπρου μας , την τύχην της κρατάτε,

 έξω να φκείτε που το ευρώ, εαν την αγαπάτε.

                                                           (Μιχάλης)

Αν ήταν που το σιέριν μας, λύση εμείς να βρούμεν,

εθ θα εκαρτερούσαμεν για χρόνια να την δούμεν.

Πού εν να πάει, εν να σαστούν τα οικονομικά μας

τζι ας  έψησεν η Τρόικα εμάς τζιαι τα βλαντζιά μας.

Έτσι πιστεύκω θα γενεί με το Κυπριακό μας,

τζι’ η λύση που εν να βρεθεί έθθα για το κακό μας.

Τζι’ όσοι ποθούν τον πόλεμο τον κάμνουσιν κατόπιν

τζι’ ούλλα τα ττουμπαρίσκουσιν, πετάσσουμεν τζιαι ττόπιν.

Τζι’ αν βκούμεν τζιαι που το ευρώ τζιαι πάμε εις την λίρα,

τα λίγα ευρώ μου που κρατώ, θ’ αξίζουν μιαν μπακίρα.

                                                        (Χάρης)

                                                               

Β. (Χάρης - θεόδωρος)

Όπως τα κρύα τα νερά η Χαριέ ομοιάζει

 τζι' όπως σας βλέπω τζιαι τους δκυό, φαίνεται σου ταιρκάζει.

 Την επαναπροσέγγιση πρέπει εσύ να κάμεις

 στην Κυπερούντα να την πας, για έκπληξη της μάμης.

                                                        (Χάρης)

Δεν έχω τέτοια πρόθεση ούτε τζιαι τέτοιες βλέψεις,

τούτ' η κορούα, Χάρη μου, ε πάνω που ορέξεις.

                                                  (Θεόδωρος)

Τούτο το πλάσμα εν μικρό, σήμερα έτσι μου' πες,

 μήπως να το καλοσκεφτείς, για να σου κάμνει σούπες;

                                                        (Χάρης)

Τούτο το πλάσμαν εν κάμνει για σούππες τζιαι για σούσι,

ούλλοι πρέπει να σιήφκουσιν τζιαι να την προσκηνούσι.

                                                      ( Θεόδωρος)

Καθόλου δεν διαφωνώ, εν θεϊκό το πλάσμαν,

 μα σαν περάσουν οι έρωτες, θέλεις τζιαι λλίον σάσμαν.

                                                          (Χάρης)

Γ. (Χάρης - Ελευθερία, Εύη, Γιώτα)

Κουκλάρες είστε, όμορφες, στον κόσμο δεν είν' άλλες,

 αχ να 'μουνα τζιαμέ κοντά, ως ήμουν τις προάλλες.

                                                         (Χάρης)

Εάν μας επεθύμησες καλώς να σε δεκτούμε

 στον Ύψωνα μ' έναν καφέ να σε υποδεκτούμε

                                       (Ελευθερία,Εύη, Γιώτα)

Σήμερα εγιώνι δεν μπορώ να πιω καφέ μαζί σας,

 μα Χάρη-κα πάρα πολύ μονάχα που το πει σας.

 Εν τζι' αμφιβάλλω εγιώ για τα αισθήματά σας,

 μακάρι να ‘μουν πιο μιτσής, να μπω στα βήματά σας.

                                                           (Χάρης)

Αν εγεννήθεις πιο νωρίς δεν έχει σημασία,

τα νιάτα πάντα κουβαλείς αυτή είναι η ουσία.

                                       (Ελευθερία,Εύη, Γιώτα)

Πρέπει να πάω για δουλειές, γι' αυτό εγιώ θα κλείσω,

                τζιαι μεν λυπάστε σεις γι' αυτό, το σάιτ μου θ' αφήσω.                                                                                                                                               

                                             (Χάρης)  

Δ. (Χάρης - Στέλλα)

Ανταποδίδω τες ευτζιές, έπρεπε να βουρήσω,

όσες ευτζιές μου στείλανε σε σας θα τις χαρίσω.

                                                          (Χάρης)

 Θέλω τζι’ εγιώ με την σειρά να σε ευχαριστήσω

τζι’ αφού εβούρησες πολλά να σε χειροκροτήσω.

Πρόσεχε όμως σαν βουράς, να μεν σε πιαν οι μπάτσοι,

γιατί θα πάεις φυλακή τζιαι ποιος εν να σε κλάψει.

                                                        (Στέλλα)

Εν να σου βάλω είκοσι τζιαι σου ζητώ συγνώμη,

θα σσιήσω τα πτυχία μου, θ’ αλλάξω τζιαι την γνώμη.

                                                     (Χάρης)

Ευχαριστώ παρά πολλά, ν’ αλλάξεις τζιαι την γνώμη,

γιατί έμαθα τα τσιαττιστά τζιαι είμαι τζιαι η πρώτη.

                                                       (Στέλλα)